Odpowiedź sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej - z upoważnienia ministra -

na interpelację nr 8260

w sprawie odebrania dodatku mieszkaniowego polskim żołnierzom, którzy wyjechali na misję do Iraku

   Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację Posłów Marii Zbyrowskiej, Waldemara Borczyka i Józefa Cepila w sprawie odebrania dodatku mieszkaniowego polskim żołnierzom, którzy wyjechali na misję do Iraku (8260), uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.

   Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego - w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego - nie przekracza 160% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym lub 110% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Dodatek mieszkaniowy przyznaje - na wniosek osoby uprawnionej - wójt, burmistrz lub prezydent miasta.

   W oparciu o przepisy wyżej wymienionej ustawy nie ma podstaw do twierdzenia, że organy uprawnione do przyznawania dodatku mieszkaniowego prowadzą działania krzywdzące żołnierzy wyjeżdżających do Iraku i ich rodzin. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 7 ust. 10 ustawy zmiany danych zawartych we wniosku lub deklaracji złożonej przez wnioskodawcę, które nastąpiły w okresie 6 miesięcy od dnia przyznania dodatku mieszkaniowego, nie mają wpływu na wysokość wypłacanego dodatku mieszkaniowego. Tak więc utrata prawa do takiego dodatku, przy regularnym wnoszeniu opłat czynszowych, może nastąpić wyłącznie po upływie sześciomiesięcznego okresu, na który dodatek został przyznany.

   Nie mogę się zatem zgodzić z tezą posłów, że urzędnicy krzywdzą żołnierzy i ich rodziny. Trudno bowiem robić zarzut z tego, iż organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, o czym stanowi art. 7 Konstytucji RP.

   Pragnę zapewnić Pana Marszałka, że resort Obrony Narodowej podjął działania, które mają na celu dostosowanie przepisów i stworzenie procedur ułatwiających udzielanie pomocy rodzinom żołnierzy pełniących misję w Iraku. W garnizonach, z których żołnierze zostali skierowani na misję, powołane zostały Centra Pomocy Rodzinie. Funkcjonują one w oparciu o kluby garnizonowe lub żołnierskie. Rodziny żołnierzy przebywających w Iraku mogą korzystać w nich z pomocy psychologa, a także zgłaszać problemy wynikające z codziennego życia.

   Na zakończenie pragnę podziękować za okazane przez Posłów zainteresowanie aktualną sytuacją materialną żołnierzy zawodowych służących w Iraku. Wyrażam nadzieję, że jej wymiernym wyrazem będzie inicjatywa w zakresie stosownych zmian w wyżej wymienionej ustawie.

   Przedkładając powyższe wyjaśnienia, pozwolę sobie wyrazić nadzieję, że uzna je Pan Marszałek za satysfakcjonujące.

   Łączę wyrazy szacunku

   Sekretarz stanu

   Janusz Zemke

   Warszawa, dnia 13 października 2004 r.