Odpowiedź ministra infrastruktury

na interpelację nr 4436

w sprawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

   W odpowiedzi na interpelację Pana Posła Andrzeja Grzyba z dnia 30 lipca 2003 r. w sprawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, otrzymaną przy piśmie Pana Donalda Tuska, Wicemarszałka Sejmu RP, z dnia 31 lipca 2003 r. znak: SPS-0202-4436/03, uprzejmie przedstawiam poniższe wyjaśnienia.

   Na wstępie pragnę zauważyć, że ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie wyznaczała terminu, do którego można było uchwalać miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ takiego terminu nie było, nie można także mówić o jego skróceniu przez nową ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z wejściem w życie nowych przepisów mamy do czynienia z faktem, iż niektóre gminy znajdują się w trakcie procedury sporządzania planów miejscowych i to na różnych jej etapach. Stąd przepisy przejściowe regulujące postępowanie w takich przypadkach. Art. 85 ust. 2 nowej ustawy mówi, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tego planu do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed 11 lipca 2003 r., stosuje się przepisy dotychczasowe.

   W związku z powyższym:

   Gminy, które nie zdążyły zawiadomić o terminie wyłożenia planu do publicznego wglądu, prosimy o dostosowanie sporządzanych planów miejscowych do wymogów nowej ustawy. Wiąże się to z dokładnym przeanalizowaniem dotychczas przeprowadzonej procedury i jej zgodności z nową ustawą. Po uzupełnieniu czynności, których nie przewidywała ustawa z 1994 roku, a są wymagane na podstawie ustawy z 2003 roku, gmina będzie mogła kontynuować prace nad planem w trybie nowych przepisów i uchwalić go na zasadach przewidzianych w ustawie z 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Także zakres ustaleń merytorycznych i forma opracowania planu miejscowego, w tym skala rysunku planu, będą musiały być dostosowane do wymogów nowej ustawy.

   W przypadku konieczności dostosowania sporządzanego planu do wymogów nowej ustawy stosowne zmiany do umów nie zawsze muszą wiązać się z dodatkowymi kosztami, zwłaszcza w obecnej sytuacji na rynku pracy.

   Zgodnie z art. 50 ust. 4 i art. 60 ust. 4 sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Decyzje te wydaje się w przypadku braku planu miejscowego z zastrzeżeniem art. 86 - ustalenia w drodze decyzji o warunkach zabudowy wymaga także zmiana sposobu zagospodarowania terenu, jeżeli na terenie tym obowiązuje plan uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r.

   Zbieramy wszystkie napływające do nas uwagi na temat funkcjonowania ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednak jest zbyt wcześnie (ustawa funkcjonuje zaledwie od sześciu tygodni), aby w pełni ocenić skutki wprowadzenia ustawy w życie. Ewentualna nowelizacja wymaga starannej analizy napływających wniosków i opracowania propozycji zmian.

   Minister

   Marek Pol

   Warszawa, dnia 30 sierpnia 2003 r.